Η πόλη και οι πολλαπλές αναγνώσεις της

Προϋπόθεση της ενασχόλησης με την πόλη στην δημιουργική διαδικασία είναι η εξοικείωση με αυτή. Ο βιωματικός χώρος είναι ο χώρος  που περιλαμβάνει όλο και πιο συστηματικά ως δομική παράμετρος το συναίσθημα και την δράση του ανθρώπου. Σ' αυτά τα πλαίσια η αρχιτεκτονική καλείται να ξαναδιαβαστεί όχι σαν άποψη για το χώρο αλλά σαν ένα είδος σκεπτόμενου χώρου -σαν πληθυντική εμπειρία που συνιστά μια επί πλέον κριτική στο ατομοκεντρικό φιλοσοφικό υποκείμενο, και οδηγεί σε μια νέα πολιτική που πηγάζει από την ίδια τη διαλεκτική του χώρου.  
 Αν υποθέσουμε ότι όλες οι αντικειμενικές παράμετροι που αφορούν την σημερινή πόλη όπως: η γεωγραφική της θέση, η μεγάλης κλίμακας ανάγνωσή της, το παλίμψηστο των ορίων της  και των θεμελίων της, ο πληθυσμός και η κατανομή του σε οικονομικά και κοινωνικά στρώματα, και η πολυπολιτισμικότητα της μπορούν να ορίσουν τον μετρήσιμο/αντικειμενικό χώρο η περιπλάνηση του ανθρώπου σε αυτή ορίζει τον υποκειμενικό/συναισθηματικό χώρο.
Αν υποθέσουμε επίσης ότι η υλικότητα μιας πόλης προσεγγίζεται με τη διαδικασία της περιπλάνησης, η Αθήνα λόγο του ελλιπούς πολιτικού σχεδιασμού και των αρχιτεκτονικών πολεοδομικών αυθαιρεσιών κατά την περίοδο του 19ου  και 20ου αιώνα, οι διαδρομές και οι περιπλάνησης σε αυτή είναι πολύπλοκες και ιδιαίτερες ενώ η υλικότητα περισσότερο απτή/προσιτή από αυτή την δυτικής Ευρώπης.
Θα μπορούσαμε να καταλήξουμε σε έναν αδόκιμο προσδιορισμό της υλικότητας, που η σχέση της να είναι αντίστροφος ανάλογη από το εύρος του δικτύου του μετρό, των αυτοκινητοδρόμων ταχείας κυκλοφορίας, ή άλλων δομικών και χωρικών χαρακτηριστικών της ανεπτυγμένης δυτικής πόλης.
Η καταγραφή της Αθήνας, που να υπακούει στο γενικό πρόσταγμα “beyond buildings”, αποτέλεσε ένα σημαντικό πείραμα για μας που έτσι και αλλιώς ως διαδικασία  βρίσκεται στο κέντρο των ενδιαφερόντων μας. Για την καταγραφή του δομημένου χώρου απαιτείται η αυστηρή μεθοδολογική προσέγγιση που εξελίσσετε παράλληλα με άλλα αφηγηματικά στοιχεία.
Η εξονυχιστική καταγραφή της λεπτομέρειας και η απόλυτα ηθελημένη απόκρυψη του ευρύτερου αρχιτεκτονικού χώρου συσχετίζεται με την διαδικασία του να αφουγκράζεσαι την πόλη για να συνθέσεις ένα κομμάτι βιωματικής εμπειρίας. Μοιάζει πολύ με την συνθετική/δομική διαδικασία που ακολουθήσαμε στα Videos της εγκατάστασης του Athens by sound.
Η συγκέντρωση του νου, το να κοιτάς χαμηλά ή το να κλίνεις το εύρος της πανοραμικής σου ματιάς προσεγγίζοντας  μια λεπτομέρεια και μάλιστα ακόμα πιο στενά  όταν δεν αναγνωρίζεις έναν ήχο ή όταν προσπαθείς να καταλάβεις έναν διάλογο είναι μια ασύνδετη ενέργεια.
Kατά τη διάρκεια της ζωής μας αποδεχόμαστε, ολοκληρωμένα μοντέλα σκέψης σχετικά με το τι θα κατανοήσουμε και τι όχι. Αυτά τα νοητικά μοντέλα (επιλεκτική αντιληπτικότητα) λειτουργούν σαν φίλτρα  που μας εμποδίζουν να έχουμε επίγνωση για όλα αυτά που αρνούμαστε να κατανοήσουμε.
Η σχέση της εικόνας και του ήχου των Video που δημιουργήσαμε, άρει αυτά  τα φίλτρα, τα όρια και τις πεποιθήσεις μας με τέτοιο τρόπο που μας επιτρέπει να γλιστρήσουμε μέσα από τις ρωγμές της αντίληψης σε εναλλακτικές και συνυπάρχουσες πραγματικότητες. Αυτή η χαοτική σύγκλιση πληροφοριών στην αρχή μας αποπροσανατολίζει, αλλά τελικά μπορούμε να οδηγηθούμε στην πηγή της πληροφορίας και της διαίσθησης που είχε σκεπαστεί λόγω προκαταλήψεων που καλλιεργήσαμε από τη γέννησή μας και λόγω των επίκτητων φίλτρων της αντίληψής μας. Καθώς η συνείδηση μπαίνει σε μια άλλη κατάσταση, όπως μπορεί να συμβεί σε κάποια από τις προαναφερθείσες περιπτώσεις, αλλάζει η αίσθηση του χρόνου και του χώρου. Ο δομημένος χώρος  μοιάζει σα να επανασυντάσσεται και η συμπαγής φύση της πραγματικότητας μοιάζει σαθρή και  διάτρητη. Αυτό αποτελεί μια δραματική αλλαγή της αντίληψης του χώρου.
Το να αποκρύπτεις  την όψη της πόλης και  το να αποφεύγεις κάθε είδους αντικειμενικότητα και εξωραϊσμό είναι σαφής πολιτική στάση. Σχετίζετε δομικά και μορφικά με κινήματα του παρελθόντος. Οι εμμονές του Dada και του Fluxus ακόμα και του Σουρεαλισμού, στη τέχνη και τον κινηματογράφο, για το αφηγηματικό, μη λογικό αντικείμενο, και  την αναγωγή της λεπτομέρειας σε υπερβατική, ψυχολογική κατάσταση ίσως να λειτουργούν αναφορικά αλλά σίγουρα σε νέα πλαίσια με την απόπειρα καταγραφής μας.   
Η υποβάθμιση του ιστορικού κέντρου για real estate παιχνίδια, η αυθαίρετη ιδιωτικοποίηση των δημόσιων λειτουργιών και χώρων, και η συντήρηση της εσωστρέφειας της Αθήνας είναι μερικά από τα κυρίαρχα προβλήματα που δεν αποκρύπτονται αλλά αναδεικνύονται από τις συνθετικές μεθόδους που ακολουθήσαμε.  
Στην Αθήνα ο κυρίαρχος ήχος είναι αυτός του μποτιλιαρίσματος  και της κίνησης των αυτοκινήτων. Η έλλειψη ελεύθερων χώρων, η ομοιογένεια του ιστού της πόλης και η επέμβαση του ανθρώπου στο φυσικό τοπίο δημιουργούν αυτό το ομοιογενοποιημένο ηχητικό παραλήρημα σε όλη την έκταση της. Αυτό το φαινόμενο σίγουρα ισχύει για τις περισσότερες πρωτεύουσες του κόσμου. Ένα καλά «γυμνασμένο» αυτί σίγουρα μπορεί να βρει διαφορές και να κατηγοριοποιήσει αυτή την ηχορρύπανση.
Ο ήχος του μποτιλιαρίσματος για παράδειγμα μπορεί να φέρει πληροφορία για την οδική συμπεριφορά των οδηγών (ζητήματα παιδείας), για την παλαιότητα των οχημάτων που κυκλοφορούν στην πόλη (βιοτικό επίπεδο), για τους δείκτες εγκληματικότητας και τη ετοιμότητα της κρατικής μηχανής (σειρήνες πυροσβεστικής, αστυνομίας κ.λπ.) και τόσα άλλα ζητήματα που δεν χαρακτηρίζουν μόνο την πόλη αλλά και έθνη ολόκληρα.   
 Ένα από τα φίλτρα, που λειτουργούν ως αμυντικός μηχανισμός για το παραπάνω αντιληπτικό μοντέλο είναι το να αγνοούμε και τελικά να μην αντιλαμβανόμαστε αυτό τον ισοπεδωτικό θόρυβο. Αυτό το φαινόμενο ίσως και να αποτελεί  μια από τις βασικές μεθοδολογικές τακτικές που αφορούν στην διαχείριση των ήχων στα video μας. Χαρακτηριστικοί ήχοι δράσεων και καταστάσεων παράγουν νέους αφηγηματικούς χώρους και με την συμμετοχή της εικόνας μεταφέρονται καινούργια νοήματα 

Γουρούνι – Γύφτος – Τούβλο

Η χρήση ακρωνυμίων ξεκίνησε κυρίως από τις ανάγκες εξοικονόμησης χώρου στον γραπτό λόγο αλλά και χρόνου στον προφορικό. Η συχνότητα της χρήσης ακρωνυμίων συναντάται  κυρίως στους χώρους της γραφειοκρατίας, πολιτικής, συνδικαλισμού αλλά και στην τεχνολογία. Τα ακρωνύμια συμπυκνώνουν τα νοήματα των «θεσμών» αποδυναμώνοντας η υπερθεματίζοντας, αποκρύπτοντας ή προβάλλοντας τον χαρακτήρα τους. Σήμερα αποτελούν μαρκετινίστικα ευρήματα προώθησης προϊόντων και πολιτικών τακτικών. Από το ξεκίνημα της ευρωπαϊκής κρίσης (1997), μεγάλες αμερικανικές τράπεζες εφηύραν το υποτιμητικό ακρωνύμιο PIGS (γουρούνια) όταν αναφέρονται στην ευρωπαϊκή περιφέρεια (Portugal, Ireland, Greece, Spain).
Το 2010 ο διευθύνων σύμβουλος της JP Morgan, Jamie Dimon, αναφερόμενος στις Ευρωπαϊκές χώρες που οδεύουν προς τη χρεοκοπία, εισήγαγε τον όρο Gipsies γύφτοι  (Greece, Ireland, Portugal, Spain, Italy,).
Ο οικονομολόγος Jim O'Neill της Goldman Sachs τo 2001, καθιέρωσε τον όρο BRIC (τούβλο) για τις ραγδαία αναπτυσσόμενες οικονομίες (Brasil, Russia, India, China).
Τα ακρωνύμια χαρακτηρίζουν τους λαούς και στιγματίζουν προσωπικότητες. Αν η αναζήτηση της προσωπικής ταυτότητας συμπυκνώνεται ως την διαδικασία της μετάβασης από το συλλογικό στο ατομικό, οι σημερινές συνθήκες την κάνουν πιο πολύπλοκη από όσο νομίζουμε, αφού η διεθνοποίηση των αγορών και η εμφάνιση πολλαπλών οικονομικών κέντρων προκαλούν μείζονα ζητήματα όπως οι ενεργειακές ανάγκες, η ανισόμετρη ανάπτυξη, το μεταναστευτικό και το περιβαλλοντικό, είναι αδύνατο να ερμηνευθούν από τα κράτη που βασίζονται στην πολιτιστική κατασκευή της εθνικής ταυτότητας, όπως αυτή διαμορφώθηκε στον 19ο αιώνα. Οι ριζικές αλλαγές των τελευταίων δεκαετιών σε πανευρωπαϊκό επίπεδο (κοινή αγορά, Ευρωπαική και νομισματική ένωση) δυσκολεύουν την αναζήτηση της ταυτότητας, πόσο μάλλον όταν γίνεται μια ακόμη κατηγοριοποίηση με το υποτιμητικό προσδιορισμό Pigs ή Gipsies.

Όταν η κρίση ξέσπασε στις Η.Π.Α, οι ευρωπαίοι ηγέτες, τα ΜΜΕ και ένα μεγάλο μέρος του κοινού πίστευαν λανθασμένα ότι η κρίση αυτή δεν θα εξαπλωνόταν στην Ευρώπη. Δεν είχαν αντιληφθεί ότι η αγορά και άλλοι μηχανισμοί θα επέτρεπαν στις ΗΠΑ να μετατοπίσει το κόστος της κρίσης σε άλλα μέρη του κόσμου, μεταξύ των οποίων και η Ευρώπη.

Πολλοί οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι η κρίση της ευρωπαϊκής Περιφέρειας (PIGS) οφείλεται στην απορρύθμιση του συστήματος του παγκόσμιου καπιταλισμού (αλλά όχι και κατάρρευσης), με την μετάλλαξη του σε τραπεζοκρατίκό μόρφωμα, υπονομεύοντας το μέλλον της Ε.Ε. Συνεπώς η Ευρωπαϊκή Ένωση ή θα βρει το δρόμο μιας επανίδρυσης της με βασική ιδέα την ισοτιμία και την αλληλεγγύη των μελών της, το θωρακίζοντας τους θεσμούς της, ή θα γίνει όμηρος των ίδιων των εσωτερικών της συγκρούσεων που θα την οδηγήσουν στη διάλυση.
Σε αντίθεση με τους διακηρυγμένους  στόχους της δεν έχει δημιουργήσει μια συγκλίνουσα εξέλιξη των εθνικών οικονομιών. Ορισμένες χώρες είναι κυρίαρχες, ενώ άλλες είναι κυριαρχούμενες, όσον αφορά το μερίδιό τους στην αγορά, τη συγκέντρωση κεφαλαίου, και τη βιομηχανική εξάρτηση/υποτέλεια.
Ο Μαρξ εξηγεί ότι ο καπιταλισμός, σε αντίθεση µ’ όλα τα προηγούμενα συστήματα που ήταν συντηρητικά και στατικά, είναι δυναμικός, αυτοανανεούµενος σχηματισμός ο οποίος «δεν μπορεί να υπάρχει δίχως να επαναστατικοποιεί τα εργαλεία παραγωγής». Δηλαδή ο καπιταλιστής είναι καταδικασμένος να προωθεί την τεχνολογική και οργανωτική καινοτομία αν θέλει να αποκτά προβάδισμα έναντι των ανταγωνιστών του. Καινοτομία ή θάνατος!
Αυτή ακριβώς η ριζοσπαστική επανάληψη είναι που εντείνει τις αντιθέσεις και υποχρεώνει το σύστημα σε συνεχή αναδιοργάνωση αλλά και στην τελική του κατάρρευση.

Ο γνωστός ανθρωπολόγος  David Harvey υποστηρίζει ότι σήμερα περισσότεροι από ποτέ το χάσμα μεταξύ φτωχών και πλούσιων αυξάνει. Φέτος στην Ινδία "ξεφύτρωσαν" περισσότεροι δισεκατομμυριούχοι  από ποτέ. Διπλασιάστηκε ο αριθμός τους.
Ιδιοκτήτες Hedge Funds σε Αμερική και Αγγλία φιγουράρουν με δισεκατομμύρια κερδών έκαστος σε ένα μόλις χρόνο. Η συσσώρευση του πλούτου
Κατά τον Harvey κάθε λογικός άνθρωπος σήμερα πρέπει να συμμετέχει στον αντικαπιταλιστικό αγώνα.
Το μεγάλο ιστορικό στοίχημα, είναι, αφού απορρίψουμε κάθε θεωρία συνενοχής του εργαζόμενου, να μπορέσουμε να εκφράσουμε συλλογικά και να συνδιαμορφώσουμε τις αντιλήψεις και τις μεθόδους για την δίκαιη κατανομή του πλούτου και την ανθρώπινη ελευθερία.

S.L.A.V.E.S : ένα χρήσιμο ακρωνύμιο για να μας θυμίζει τον καπιταλισμό ως αυτό που πραγματικά είναι. Μια μηχανή καταστροφής.

SOMALIA LAOS AFGHANISTAN VIETNAM  ETHIOPIA SRI LANKA

Φτάνει πια με το παράδειγμα της Αργεντινής.

Έχει καταντήσει κλισέ να ξαναλέμε για την καλλιτεχνική έκρηξη που σημειώθηκε στην Αργεντινή αλλά και σε άλλες  χώρες όπου απαιτήθηκε η συνδρομή του Δ.Ν.Τ. για την «διάσωσή» τους επειδή οι νέοι χωρίς ελπίδα, στράφηκαν στη τέχνη.
Αντίθετα η τέχνη είναι μέρος του εν κρίση συστήματος και επομένως ακολουθεί και αυτή -με λαμπρές εξαιρέσεις- την κατάρρευση του χρηματιστηρίου της.
Αυτό που λείπει από την κοινωνία μας είναι η συνεκτικότητα. Η κοινωνική συνοχή ενεργοποιείται σίγουρα μέσα από τα κανάλια της τέχνης, ενώ η τέχνη του σήμερα μέσα από συλλογικότητες και ομαδικές δράσεις. Αυτός ο κύκλος στη χώρα μας είναι ανολοκλήρωτος.
Αν και οι γκαλερί,χτυπημένες από την οικονομική συγκυρία, κλείνουν η μια μετά την άλλη, εξωθεσμικές πρωτοβουλίες δημιουργούν αυτοδιαχειριζόμενους χώρους τέχνης (project spaces) και ανοιχτά προς την κοινωνία εργαστήρια καλλιτεχνών (open studios) αλλάζοντας τον χάρτη του εικαστικού ενδιαφέροντος. Η τέχνη που παράγεται σε αυτούς τους χώρους αποδεσμευμένη από το οικονομικό όφελος προσδοκά τη νέα φόρμα, με άλλη υλικότητα και νέους αφηγηματικούς μηχανισμούς γίνεται πιο άμεση και επιθετική.

Καπιταλισμός εσωτερικής καύσης

Την ενδογενή κινητήρια δύναμη των μηχανών Otto και Diesel αποτελεί η πάλη των τάξεων, της οποίας άμεσο επίδικο αντικείμενο είναι το μέγεθος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης  για την βελτίωση της θερμοδυναμικής απόδοσης. Δηλαδή την αύξηση της αποδιδόμενης ισχύος με την ίδια κατανάλωση καυσίμων, ή την μείωση της κατανάλωσης με την ίδια απόδοση ισχύος. Η αστική τάξη δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς να επαναστατικοποιεί αδιάκοπα τα εργαλεία παραγωγής και τις σχέσεις παραγωγής, δηλαδή όλες τις κοινωνικές σχέσεις. Η διάκριση αυτή έχει να κάνει με την αρχή λειτουργίας της και σκοπό έχει να προσαρμόζει τη ροπή και τις στροφές του κινητήρα στις ανάγκες της κίνησης και όχι στην πλήρη ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής από τον κεφαλαιοκράτη. Ο καινοτόμος σχεδιασμός των κινητήρων αυτών, βασίζεται στις ανεξάρτητες βαλβίδες εισαγωγής και εξαγωγής καύσιμου από το βασικό σύστημα που συνδέεται με τα πιστόνια. Αυτό σημαίνει ότι ο κεφαλαιοκράτης έχει τόσο την κατοχή (νομή) των μέσων παραγωγής (την εξουσία να τα θέτει σε λειτουργία) όσο και την κυριότητά τους (την εξουσία να ιδιοποιείται το παραγόμενο υπερπροϊόν). Με τη λειτουργία αυτή παράγεται μηχανικό έργο από τη χημική ενέργεια των καυσίμων και συγκεκριμένα της καύσης τους με τη βοήθεια ενός ηλεκτρικού σπινθήρα, μετατρέποντας την ιδιοκτησία ως την κοινωνική δύναμη, που εκμεταλλεύεται τη μισθωτή εργασία και που μπορεί να αυξάνεται μόνο με τον όρο ότι θα παράγει καινούργια μισθωτή εργασία, για να την εκμεταλλεύεται κι αυτήν. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι σχέσεις μετάδοσης είναι πέντε και σε ορισμένες περιπτώσεις έξι στα χειροκίνητα κιβώτια, και τέσσερις ή πέντε στα αυτόματα. Ο καπιταλισμός στηρίζεται ακριβώς σε αυτές τις σχέσεις, στην ανάγκη συγκέντρωσης ακόμη μεγαλύτερων κεφαλαίων, συσσωρεύοντας τον πλούτο στα χέρια όλο και λιγότερων ατόμων. Στην κρίση λοιπόν υπάρχει συσσωρευμένο κεφάλαιο, το οποίο δεν μπορεί να επενδυθεί, σε συνδυασμό με αναξιοποίητο βιομηχανικό κεφάλαιο, επιτρέποντας την αυτανάφλεξη ύστερα από την κατάλληλη εισαγωγή του καύσιμου εντός του κυλίνδρου. Η κάθε μηχανή εσωτερικής καύσης λειτουργεί με βάση την αξία ως σχέση που χαρακτηρίζει αποκλειστικά τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Δυστυχώς δεν μπορούμε να μετατρέψουμε όλο το ποσό της εκλυόμενης ενέργειας του καύσιμου σε κινητική. Έτσι η συνεχής ανατροπή της παραγωγής, ο αδιάκοπος κλονισμός όλων των κοινωνικών καταστάσεων, η αιώνια αβεβαιότητα και κίνηση διακρίνουν την αστική εποχή από όλες τις προηγούμενες. Τα αποτελέσματα αυτών των αντιδράσεων είναι να ανεβάζουν την θερμοκρασία των αερίων προϊόντων της καύσης και να αυξάνει την πίεσή τους. Τα υπερσυμπιεσμένα αέρια σπρώχνουν προς όλες τις κατευθύνσεις την επιφάνεια του εμβόλου που αρχίζει να κινείται. Με αυτόν τον τρόπο μετατρέπεται η θερμότητα σε κινητική ενέργεια. Καθετί το κλειστό και στάσιμο εξατμίζεται, καθετί το ιερό βεβηλώνεται και στο τέλος οι άνθρωποι αναγκάζονται ν’ αντικρίσουν με νηφάλιο μάτι τη θέση τους στη ζωή και τις αμοιβαίες σχέσεις τους. (...)

Εναλλακτικός τίτλος «Κεφάλαιο και Auto-moto sport»

Από την υπερπληροφόρηση στην παραπληροφόρηση και η μιντιακή αλήθεια.

Η έκρηξη της ψηφιακής τεχνολογίας είναι μόνον η αρχή για τις σαρωτικές και πολυσχιδείς αλλαγές σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής, πολιτιστικής και επιστημονικής ζωής. Η μιντιακή εικόνα του σήμερα αλλάζει δραστικά τη δομή των ανθρώπινων σχέσεων. Οι ιδιαιτερότητες της κοινωνίας της πληροφορίας που ζούμε, ο ρόλος των ΜΜΕ στην αντικειμενικότητα και την αλήθεια όπως επίσης και η έννοια της Δημοκρατίας είναι τα νέα ζητούμενα που προκύπτουν από την πληθωρικότητα της. Οι «θεσμοί» πλήττονται από τη νέα τεχνολογία, όταν η χρήση μιας νέας αφηγηματικής γλώσσας που χρησιμοποιεί το Διαδίκτυο και η τηλεόραση αποδεσμεύετε από την παράμετρο του χρόνου που σαν φίλτρο αποκρυσταλλώνει την πραγματικότητα και ενάγεται σε αντικειμενική αλήθεια. Έτσι εικόνα που περιγράφει τις πτυχές της νέας εποχής παραμένει θολή, και η υπερπληροφόρηση επιφέρει τα σημάδια ενός νέου σκοταδισμού. Για έχοντες και κατέχοντες την διαχείριση της μιντιακής εικόνας, με δεκανίκι το προπαγανδιστικό και συνωμοσίολογικό χαρακτήρα της, επηρεάζουν το ευρύ κοινό πλάθοντας τις νέες αντιλήψεις και κανόνες «περί πραγματικότητας».

Ο 20ος αιώνας (σε Video).

Ο εικοστός αιώνας μέσω των ραγδαίων πολιτικών και κοινωνικών αλλαγών έφερε την νέα οπτική της καθημερινότητας. Οι διφορούμενες έννοιες των γεγονότων, οι επαναλαμβανόμενες και κατ’ αναλογία ίσες καταστάσεις, δικαιώνουν τις θεμελιώδεις φιλοσοφικές θεωρίες που αναπτύχθηκαν από τον Σωκράτη έως τον G.W.F.Hegel εκπρόσωπο του Γερμανικού Ιδεαλισμού.                                       
Η φτώχια, η ατομική ενέργεια, ο πρώτος και δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, η μακρά ψυχροπολεμική περίοδος από την οποία γεννήθηκε το διαδίκτυο, οι επαναστάσεις στα ολιγαρχικά καθεστώτα, η θέση της γυναίκας στον δρόμο που άνοιξαν οι σουφραζέτες, ο ρατσισμός, η αποκωδικοποίηση του DNA, η τρομοκρατία, η νέα τάξη πραγμάτων, αποτέλεσαν τις καινοτόμες σκέψεις, των δράσεων και αντιδράσεων του «αιώνα των ανατροπών».            
Ο αθεϊσμός «υποδαυλίζει», συντηρεί και τελικά επιβάλει αυτό ακριβώς το οποίο μάχεται. Την έξαρση του θρησκευτικού φανατισμού. Το “No mercy” της Ντανταϊστικής σκέψης εξελίχτηκε στο “No future” των Sex Pistols, σύνθημα και της «χαμένης γενιάς» της Ευρώπης του σήμερα.
Η αυγή του 21ου αιώνα έφερε μαζί της μια νότα αισιοδοξίας και ελπίδας που όμως γρήγορα ξεθώριασε από τις σαρωτικές αλλαγές του παρόντος. Η οικονομική κρίση, η εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού, η καταστροφή του περιβάλλοντος, προβληματίζουν και την σημερινή κοινωνία χωρίς να διαφαίνεται η άμεση λύση τους.
Το εγχείρημα «20ος αιώνας (σε Video)» αποσκοπεί στο να συγκεντρώσει δουλειά καλλιτεχνών που καταγράφουν (μέσα από τις μνήμες των παιδικών μας χρόνων και την αναζήτηση μιας προσωπικής ταυτότητας) τα ευρύτατα ιστορικά, κοινωνικά, πολιτικά, τεχνολογικά ζητήματα, με τους αναπαραστατικούς κώδικες της εικόνας και τις κλασικές αφηγηματικές δομές του κινηματογράφου, πατέρα της videoτέχνης.