trena@mc00006

 

ΗΛΕΚΤΡΟΚΙΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ

Οι πρώτες εντυπώσεις

 

Απόγευμα στη Δουκίσσης Πλακεντίας… Οι κυλιόμενες κλίμακες με οδηγούν από το σταθμό του μετρό στην αποβάθρα του σιδηροδρομικού σταθμού. Ελάχιστοι επιβάτες αναμένουν στην αποβάθρα προς το Αεροδρόμιο, αλλά αρκετοί σε αυτή προς το κέντρο – το προηγούμενο τρένο με κατεύθυνση προς Αθήνα πέρασε πριν από 30’. Λίγο πριν τα ρολόγια του σταθμού γράψουν 1610, ένα rail-bus έρχεται από Aεροδρόμιο με προορισμό το Σταθμό Λαρίσης, μεταφέροντας κάμποσους επιβάτες (τολμώ να πω ότι εξεπλάγην ευχάριστα με την εικόνα αυτή, μιας και τόσα χρόνια, όποτε τύχαινε να βρίσκομαι στο σταθμό της Δ. Πλακεντίας έβλεπα τους από Αθήνα συρμούς να αδειάζουν και τους από Αεροδρόμιο να έρχονται άδειοι) και σταθμεύοντας γεμίζει ασφυκτικά από τους αναμένοντες επιβάτες. Λίγο μετά την αναχώρησή του, ένα άλλο rail-bus, προερχόμενο από τα Εξαμίλια, ξεπροβάλλει από τη σήραγγα και τελικά σταθμεύει. Ανάμεσα στους επιβιβασθέντες, κι εγώ.

 

Αν και «απολαμβάνω» τακτικότατα τις υπηρεσίες του Proastiakos μεταξύ Δουκίσσης Πλακεντίας και Νεραντζιώτισσας (και αραιότερα μεταξύ Σταθμού Λαρίσης και Εξαμιλίων), εντούτοις η μόνη μου μέχρι τώρα επίσκεψη ανατολικά της Δ. Πλακεντίας είχε γίνει τις πρώτες ημέρες λειτουργίας της γραμμής Αεροδρομίου (λίγο πριν την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων), οπότε δεν είχα να θυμάμαι και πολλά πράγματα. Όχι ότι η διαδρομή παρουσιάζει κάποιο ουσιαστικό ενδιαφέρον, βέβαια… Στους ενδιάμεσους σταθμούς πριν το Αεροδρόμιο το τρένο αδειάζει σταδιακά, ώστε τελικά στο Αεροδρόμιο να αποβιβαστούμε λίγοι επιβάτες. Προηγουμένως, είχα προσέξει τις υπερυψωμένες αποβάθρες του μετρό σε Παλλήνη, «Κάντζα» και «Κορωπί», αλλά και τις προσβάσεις της μελλοντικής επέκτασης προς το Λαύριο.

 

Ασθμαίνον το rail-bus, εισήλθε στο σταθμό του Αεροδρομίου, όπου ήδη βρίσκονταν ένας συρμός του μετρό και ο σκοπός της επίσκεψής μου στο εκεί: ένα πεντάδυμο Desiro (συγκεκριμένα, το 460 116). Η αναμονή μου προβλεπόταν μικρή (συγκεκριμένα, από τις 1628 ως τις 1640), οπότε χωρίς ενδιάμεσες «στάσεις», ανεβαίνω στο διάδρομο για να περάσω απέναντι, ενώ το rail-bus αποχωρούσε προς το τέρμα της γραμμής. Το Desiro, βλέποντάς το από ψηλά μοιάζει θεόρατο, τόσο σε μήκος όσο και σε εκτόπισμα…

 

Κατεβαίνω στην αποβάθρα προς Αθήνα και Εξαμίλια. Πριν ανεβώ στο τρένο (το οποίο, σημειωτέον, φέρει το νέο λογότυπο του Ο.Σ.Ε. και όχι το σήμα του Proastiakos – ωραία αρχίσαμε!), βαδίζω κατά μήκος του και δίπλα του. Οι σποραδικές εμφανίσεις χρωμάτων, κυρίως στα καλύμματα των αρθρώσεων, προδίδουν ότι ο συρμός αυτός πριν αξιοποιηθεί σαν τρένο, είχε πρώτα πέσει θύμα επίθεσης κανιβάλων – δε μπορώ, όμως, να μην αναφέρω το πόσο καλή δουλειά έκαναν οι υπάλληλοι του Ο.Σ.Ε. στο καθάρισμα. Πέραν της «μονοκόμματης» αίσθησης των παραθύρων και των θυρών επί των οχημάτων (κάτι, εξ’ άλλου που είχαμε ήδη δει και στα Desiro Classic – αλήθεια, που βρίσκονται αυτά;), εντύπωση μου κάνει ένας μηχανισμός (δε μπόρεσα να φανταστώ κάτι για τη χρησιμότητά του) που προεξέχει, μάλλον ακαλαίσθητα, μπροστά από κάθε φορείο – ας υπενθυμίσουμε ότι κάθε πεντάδυμο Desiro διαθέτει 6 φορεία: 4 συνδέουν ανά δύο τα βαγόνια και 2 είναι ακραία.

 

Φτάνω στην τελευταία πόρτα του συρμού και εκεί αποφασίζω να διακόψω τον περίπατο και να ανέβω. Το εσωτερικό των οχημάτων δεν παρουσιάζει κάτι το αντικειμενικά εξεζητημένο, αν και για τα ελληνικά δεδομένα, ο εσωτερικός σχεδιασμός των Desiro είναι κάτι παραπάνω από πρωτοποριακός. Τα καθίσματα θυμίζουν ελαφρώς αυτά των rail-buses και των προαστιακών M.A.N., αλλά είναι πολύ πιο αναπαυτικά, όντας μεγαλύτερα, ενώ, πλέον των τυπικών αντικριστών καθισμάτων, στα οχήματα με τουαλέτα (που χτες ήταν εκτός λειτουργίας) υπάρχουν και ανακλινόμενα καθίσματα. Από άποψης φαντασμαγορίας (!), ο πιο εντυπωσιακός μηχανισμός ήταν αυτός του ανοίγματος των εσωτερικών θυρών: πλέον, δε χρειάζεται να πατήσετε το κουμπί, όπως ισχύει στα rail-buses, αλλά απλά να ακουμπήσετε το δάχτυλό σας στην κατάλληλη επαφή και η πόρτα θα ανοίξει αμέσως (ωραίο σύστημα, δε λέω, αλλά θα πρέπει να είναι και εγνωσμένης αξιοπιστίας…).

 

Η ώρα έχει πάει 1635, ο ήλιος απέναντί μας οδεύει προς τη δύση του κι εγώ έχω ήδη θρονιαστεί σε κάθισμα της πρώτης σειράς του πρώτου βαγονιού – μην ξεχνάμε ότι στα Desiro, σε αντίθεση με τα rail-buses, δεν υπάρχει κουρτίνα, οπότε η θέα προς τις γραμμές (και το ταχόμετρο!) είναι άπλετη. Στις 1640, το δεξί χέρι του μηχανοδηγού ωθεί προς τα εμπρός το μοχλό του επιταχυντή. Ξεκινάμε!

 

Αν και η εκκίνηση του Desiro είναι ελαφρώς απότομη (σε επίπεδα, πάντως, πολύ άνω του ανεκτού), εντούτοις οι επιταχύνσεις του είναι πολύ ομαλές, τόσο στις υψηλές, όσο και στις χαμηλές ταχύτητες. Ελάχιστα μετά το Αεροδρόμιο, ο δείκτης του ταχομέτρου κολλάει στο 140, αλλά είναι τέτοια η ποιότητα της κύλισης, των αναρτήσεων και της ηχομόνωσης, που μόνο η θέα του ταχομέτρου μπορεί να «προδώσει» αυτήν την ταχύτητα. Πριν την καμπύλη του «Κορωπίου», μια βραδυπορία μας γονατίζει, αλλά συνεχίζουμε σταθερά μέχρι το σταθμό, όπου περιμένουν γύρω στους δέκα επιβάτες. Εν τω μεταξύ, οι υπερυψωμένες αποβάθρες του μετρό έχουν περιορίσει το ωφέλιμο μήκος των αντιστοίχων του σιδηροδρόμου, οπότε ένα μεγάλου μήκους τρένου, όπως το Desiro, σταθμεύει μάλλον οριακά. Οι επιβάτες κοιτούν σαστισμένοι το τρένο: «είναι αυτό ο Προαστιακός;», ρωτάει ο ένας τον άλλο κι εγώ αναλαμβάνω να κάνω τις …συστάσεις! «Ναι»… «είναι τα νέα τρένα»… «μόνο μέχρι Νεραντζιώτισσα».

 

Αναχωρώντας από το «Κορωπί» και μέχρι την «Κάντζα», υπάρχει, αν θυμάμαι σωστά, μια μόνο βραδυπορία, οπότε δεν είναι δύσκολο για το Desiro να πετύχει ταχύτητα 160km/h. Δίπλα μας, στην Αττική Οδό, το όριο των 120km/h (που, κατά γενική ομολογία, τηρείται) κάνει το Desiro να προσπερνά σαν σταματημένα τα αυτοκίνητα, ενώ μπορώ να διακρίνω βλέμματα απορίας στους οδηγούς μπρος στη θέα του Desiro. Σίγουρα έχουμε ζήσει τέτοια προσπεράσματα (π.χ. στη Θήβα), αλλά εδώ είναι τέτοια η εγγύτητα, που επιτείνει την αίσθηση της ταχύτητας!

 

Γύρω στους δέκα επιβάτες ανεβαίνουν και στην «Κάντζα», αλλά ο επόμενος σταθμός, η Παλλήνη, είναι σχετικά κοντά, οπότε οι (όχι και τόσο υψηλές, τώρα, ταχύτητες) δεν κρατούν για πολύ. Μετά την Παλλήνη, το πεδίο είναι ελεύθερο για τη Δουκίσσης Πλακεντίας. Η ενδιάμεση απόσταση είναι μάλλον αρκετή για να ξαναπιάσουμε μεγάλες ταχύτητες, ώστε η χρησιμότητα και οι ικανότητες του Desiro να επανεπιβεβαιωθούν… Λίγο μετά την είσοδο της σήραγγας του μετρό, ο σταθμός της Δ. Πλακεντίας είναι μπροστά μας. Πολλοί οι αναμένοντες επιβάτες, όχι βέβαια σε βαθμό ώστε να καταληφθούν όλες οι θέσεις του Desiro, αλλά σίγουρα η δρομολόγηση αυτών των αυτοκινηταμαξών θα ανακουφίσει σημαντικά το τμήμα ΝεραντζιώτισσαΔουκίσσης Πλακεντίας, που είναι το πλέον φορτωμένο της γραμμής Αεροδρομίου.

 

Στη μόρτα της Δουκίσσης Πλακεντίας ένα άλλο Desiro αναμένει (κακώς, διότι κάτι τέτοια κελεπούρια οι «ασυμβίβαστοι» τα οσφραίνονται από εκατό χιλιόμετρα), ενώ στο τέλος της σήραγγας βλέπουμε τον κατάφωτο σταθμό της Λεωφόρου Πεντέλης, που φαίνεται να είναι σχεδόν έτοιμος. Ο σταθμός αυτός αναμένεται να έχει επιτυχία, μιας και θα εξυπηρετήσει περιοχές με μηδενική εξυπηρέτηση από τα μέσα σταθερής τροχιάς – αρκεί, βέβαια, να καθιερωθούν εγκαίρως επαρκείς και βολικές τροφοδοτικές λεωφορειακές γραμμές (κάτι όπου οι Αστικές Συγκοινωνίες της Αθήνας δεν έχουν να επιδείξουν και τις καλύτερες των επιδόσεων…). Ελάχιστα αργότερα, το τρένο κατηφορίζει προς την Κηφισίας και πραγματοποιεί την τελευταία του στάση. Το κλειδί μπροστά μας είναι στραμμένο στην παρακαμπτήριο και λίγες εκατοντάδες μέτρα μας χωρίζουν από τη Νεραντζιώτισσα.

 

Στο τέρμα, το τρένο αδειάζει και πολύ γρήγορα οι εκεί αναμένοντες επιβάτες ανεβαίνουν και κάθονται στις θέσεις τους. Μερικοί, όμως, δεν αναγνωρίζουν το τρένο και δεν ανεβαίνουν! Προφανώς περιμένουν να δουν το γνώριμό τους rail-bus… Σχεδόν αμέσως αναχωρούμε. Η απόσταση, βέβαια, ως την Κηφισίας είναι μικρή, οπότε οι ταχύτητες παραμένουν χαμηλές. Μετά την Κηφισίας, η υψηλή ισχύς των κινητήρων του επιτρέπει στο Desiro να «καταπιεί» στην κυριολεξία την ανηφοριά και να συνεχίσει προς τη Δουκίσσης Πλακεντίας. Εκεί, οι περισσότεροι από τους επιβάτες του αποβιβαστούν, όπως κι εγώ εξάλλου.

 

Οι πρώτες μου εντυπώσεις, λοιπόν, από τα ηλεκτροκίνητα Desiro ήταν κάτι παραπάνω από θετικότατες. Γρήγορα, άνετα, καθαρά, πολυτελή, μπορούν να αποτελέσουν ένα πολύ καλό σημείο εκκίνησης για την αύξηση της κίνησης στη γραμμή του Αεροδρομίου. Μιας και οι εγγενείς αδυναμίες του συστήματος, ήτοι η απόσταση από τα αστικά κέντρα, δε φαίνεται να επιλύονται, εκτιμώ ότι ο Ο.Σ.Ε. θα πρέπει να κινηθεί προς την ενίσχυση του πλέγματος των δρομολογίων που εκτελούνται με Desiro, ώστε και να εξοικονομήσει πετρελαιοκίνητες προαστιακές αυτοκινητάμαξες, αλλά και να προβάλλει ως νέα πραγματικότητα στη γραμμή Αεροδρομίου τα Desiro. Δυστυχώς, στα νέα δρομολόγια υπάρχουν διαστήματα με μεγάλα κενά μεταξύ δύο διαδοχικών διελεύσεων (δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο δύο συρμοί να απέχουν 30’ μεταξύ τους), κάτι που μπορεί να λειτουργήσει αποθαρρυντικά στη διατήρηση της πελατείας της γραμμής και στην περαιτέρω ενίσχυσή της. Θα πρέπει οι συνδέσεις μεταξύ Νεραντζιώτισσας και Αεροδρομίου να είναι αυστηρά κάθε 15’, ακόμα κι αν χρειαστεί να περικοπούν οι απευθείας συνδέσεις του Αεροδρομίου με τα Εξαμίλια (με ταυτόχρονη αύξηση των συνδέσεων των Εξαμιλίων με το Σταθμό Λαρίσης) και να μειωθούν τα (ούτως ή άλλως χαμηλής επιβατικής κίνησης) δρομολόγια μεταξύ Σταθμού Λαρίσης και Αεροδρομίου. Δηλαδή, μέχρι την επέκταση της ηλεκτροκίνησης ως το Σταθμό Λαρίσης, θα πρέπει με κάθε τρόπο να ενισχυθεί στο τμήμα Νεραντζιώτισσα – Αεροδρόμιο και η υψηλή διαθεσιμότητα των ηλεκτροκίνητων αυτοκινηταμαξών μπορεί να εγγυηθεί την ομαλή εκτέλεση (και, γιατί όχι, την επιτυχή έκβαση) ενός τέτοιου εγχειρήματος.

 

Πριν από δύο περίπου χρόνια, σε μια αναχώρησή μου από την Κερατέα, είχα «φανταστεί» μια εικόνα, όπου… «το πεντάδυμο Desiro, που με σηκωμένους τους παντογράφους του και αναγράφοντας «ΑΘΗΝΑ – ΠΕΙΡΑΙΑΣ» στο παρμπρίζ του θα άφηνε σφυρίζοντας την Κερατέα». Για το ένα σκέλος της εικόνας αυτής, δηλαδή τη γραμμή Λαυρίου, απλά αναμένουμε, με μόνη προσδοκία την υλοποίηση των εξαγγελθέντων. Αλλά το άλλο σκέλος, το πεντάδυμο Desiro, είναι πια πραγματικότητα! Ας ευχηθούμε τα νέα αυτά τρένα να είναι καλοτάξιδα και να συνδεθούν με (την τόσο αναγκαία) βελτίωση της εν όλω εικόνας της γραμμής Αεροδρομίου.

 

 

Επιστροφή στην ενότητα «Άρθρα και Δημοσιεύσεις»

Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα