Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να
αναφερθώ και σε μερικούς «καλοθελητές» πως το να γράφεις μια
πραγματικότητα δεν είναι γλαφυρό αλλά αληθινό και από την άλλη δεν
καταλαβαίνω γιατί πρέπει να απολογείται κανείς όταν αναφέρει ή
γράφει κάτι σχετικό με την Ελλάδα και κατ’ επέκταση με την ελληνική
γλώσσα. Απαντήσεις για αυτές τις μίζερες συμπεριφορές δεν έχω. Θα
ήθελα ωστόσο να αναφερθώ σε ορισμένους στίχους αξιόλογων ποιητών μας
που ίσως και να αντικατοπτρίζουν την σημερινή μας κατάντια. Ο Κωστής
Παλαμάς έγραψε τα εξής: «Δεν έχεις Όλυμπε θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα… Ραγιάδες έχεις μάνα γη, σκυφτούς
για το χαράτσι. Κούφιοι κι οκνοί καταφρονούν την θεία τραχειά σου
γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα και των Αρχαίων παλιάτσοι…». Ο
ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος επίσης σε ένα χειρόγραφο του γράφει τα
εξής: «Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φως θα ελιχθώ προς τα πάνω όπως
ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους
γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω ελληνικά,
επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε μεταξύ τους με μουσική».
Τελειώνοντας την αναφορά μου αυτή σε εξέχουσες προσωπικότητες θα
ήθελα να αναφερθώ και στα λόγια του Γκάτσου «Αχ, για να σωθεί η
Ελλάδα στους καιρούς τους ύστατους, βρείτε κάπου έναν καιάδα και γκρεμοτσακίστε τους».
Η
ελληνική γλώσσα σε τελική ανάλυση, είναι και η μοναδική γλώσσα που
διεγείρει τον εγκέφαλο έξι φορές περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη
γλώσσα. Και πριν κάποιοι σπεύσουν να με κατηγορήσουν ως
φαντασιόπληκτη, δεν έχω παρά να τους ενημερώσω ότι αυτή η ανακάλυψη
δεν ανήκει φυσικά σε μένα αλλά σε έναν καθηγητή του Πανεπιστημίου
της Οξφόρδης. Συγκεκριμένα, ο καθηγητής Peter
Jones όταν έκανε μαθήματα αρχαίων ελληνικών από την εφημερίδα
«Daily Telegraph» έγραψε το 1998 τα εξής:
«Ο
Έλληνας μόνο από την γλώσσα εξασκεί το μυαλό του έξι φορές
περισσότερο από όσους μιλούν αγγλικά, διότι μπορεί να εκφρασθεί για
το ίδιο πράγμα με έξι διαφορετικούς τρόπους ταυτοχρόνως, χωρίς να
αλλάξει το νόημα της προτάσεως, ενώ ο αγγλόφωνος μόνο με έναν». Και
ανέφερε το παρακάτω παράδειγμα: «Ας πούμε ότι έχουμε τη φράση «Ο
Πέτρος χτυπά την μπάλα». Η φράση αυτή στα αγγλικά μεταφράζεται ως «Peter
kicks the ball». Ο Άγγλος αυτή την φράση δεν μπορεί να την
πει με κανέναν άλλο τρόπο. Αντιθέτως, στην ελληνική γλώσσα η φράση
αυτή μπορεί να ειπωθεί με τους ακόλουθους τρόπους:
-
Ο Πέτρος χτυπά την
μπάλα.
-
Ο Πέτρος την μπάλα
χτυπά.
-
Χτυπά ο Πέτρος την
μπάλα.
-
Χτυπά την μπάλα ο
Πέτρος.
-
Την μπάλα ο Πέτρος
χτυπά.
-
Την μπάλα χτυπά ο
Πέτρος.
Από
αυτό το απλό παράδειγμα συνειδητοποιούμε το μεγαλείο της ελληνικής
γλώσσας. Εγώ θα ήθελα να το προσπαθήσετε και με οποιαδήποτε άλλη
γλώσσα που ενδεχομένως να γνωρίζετε και ίσως εκπλαγείτε από τα
αποτελέσματα της έρευνας σας. Όσο για εκείνους που εξακολουθούν να
πρεσβεύουν όσα πρεσβεύουν δεν έχω να πω και πολλά πράγματα. Ο
καθένας άλλωστε επιλέγει αν θα ζήσει ή όχι στην εικονική
πραγματικότητα.
Της Ιουλίας
Πιπερίδου
Βιβλιογραφία
- Το
παράδειγμα του καθηγητή καθώς επίσης και τα λόγια
των ποιητών μας υπάρχουν στο ενδιαφέρον βιβλίο του
εξέχοντος καθηγητού Αντωνίου Α. Αντωνάκου « Εις
Οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί γλώσσης» Εκδόσεις Νέα Θέσις.
Προσωπικά προτείνω να το διαβάσετε γιατί είναι πολύ χρήσιμο για
όσους κυρίως επιθυμούν να μάθουν περισσότερα σχετικά με το μεγαλείο
της ελληνικής γλώσσας.